Powieść „Cienka granica” rozgrywa się w Sosnowcu i Jaworznie — na ile realne miejsca i lokalne realia stały się inspiracją dla zawiązania fabuły i stworzenia postaci? Czy czytelnicy rozpoznają konkretne miejsca i dlaczego akcja powieści toczy się w Zagłębiu?
„Cienka granica” to historia dwóch kobiet – Mai i Eweliny. Jedna z bohaterek jest jaworznianką, druga sosnowiczanką. Sama urodziłam się w Jaworznie, a od kilkunastu lat mieszkam w Sosnowcu. Chciałam choć na chwilę pokazać czytelnikom miejsca, które są moim domem. W powieści przybliżam niektóre realia, prowadzę po lokalnych zakątkach. Z relacji czytelników znających te miasta wiem, że taki zabieg tylko dodaje historii smaczku.
W książce pojawiają się liczne zwroty akcji – czy były one wcześniej dokładnie zaplanowane, czy raczej powstawały spontanicznie w trakcie pisania?
Książka powstawała bez planu. Zaczęłam od jednej strony, a skończyłam na powieści przekraczającej pięćset stron. Nie rozpisywałam scen, nie tworzyłam portretów bohaterów. Do samego końca nie znałam finału tej historii. Pozwoliłam się prowadzić bohaterom aż do ostatniej strony.
Jak na co dzień udaje się Pani połączyć pracę zawodową z pisaniem?
Pisanie to moje hobby, które odkryłam niedawno. Zawsze lubiłam czytać książki – pochłaniałam je w ilościach, na jakie pozwalał mi czas wolny. Teraz dzielę go między pisanie a czytanie. Nie narzucam sobie twardych postanowień. Czasem napiszę stronę, czasem dwie, a bywa, że nie napiszę ani słowa.
Jakie książki, filmy lub autorzy najbardziej wpływają na Pani twórczość i warsztat pisarski?
Sięgam po powieści i kino, w których wiele się dzieje, które wnoszą coś do mojego życia lub dają do myślenia. Do spisania historii Mai i Eweliny wykorzystałam pokłady wyobraźni – nie korzystałam z gotowych wzorców. Przynajmniej nie robiłam tego świadomie.
Jak wygląda proces twórczy w Pani wykonaniu? Czy to przede wszystkim praca merytoryczna — czytanie fachowej literatury, korzystanie ze źródeł i archiwów — czy raczej swobodna praca twórcza oparta na wyobraźni?
Proces twórczy w moim przypadku to przede wszystkim przelanie na papier wyobraźni. Dotychczas to wystarczało. Korzystałam też z pokładów zdobytej wiedzy – zarówno zawodowej, jak i życiowego doświadczenia.
Co można poradzić wszystkim tym, którzy marzą o napisaniu własnej książki? Nie wierzą jednak, że im się uda i nawet, jeśli już trzymają książkę w szufladzie, to nie mają pojęcia, jak ją wydać, promować i przygotować masową dystrybucję.
Najważniejsze – by uwierzyli w siebie! Do niedawna byłam w podobnym położeniu. „Cienka granica” miała nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Planowałam zakopać ją głęboko w szufladzie, z dala od ludzkich oczu. Na mojej drodze jednak stanęła osoba, która dała mi skrzydła i pokazała, że moja powieść może się wznieść. Poleciała wysoko.
Czy zdarzyło się Pani otrzymać od czytelników informacje zwrotne po lekturze powieści, które były zaskakujące czy poruszające?
Zdarzyło się. Nie raz, nie dwa. A że jestem osobą wrażliwą – wzruszałam się do łez. Ogromnym zaskoczeniem był też sam odbiór powieści. Czytelnicy chętnie sięgają po moją książkę, a oceny są zadziwiająco wysokie.
Jak odbiór książki wpływa na Pani motywację do dalszego pisania?
Słowa „czekam na więcej” dodają mi kopniaka do dalszej pracy. W głowie powstają nowe pomysły, tworzą się kolejne historie. Mam na koncie drugą napisaną powieść, a trzecia właśnie się kończy. Oczami wyobraźni widzę siebie w policyjnym archiwum, zbierającą materiały do następnej książki – bo planuję popłynąć w gatunek true crime. Kto wie, gdzie zaprowadzi mnie moja wyobraźnia…
