Jak narodził się pomysł na stworzenie Zielonego Przylądka?
Centrum powstało cztery lata temu z potrzeby stworzenia miejsca, które będzie działało holistycznie. Zależało mi na tym, żeby człowiek, który szuka pomocy, mógł ją znaleźć w jednym miejscu – niezależnie od tego, czy potrzebuje wsparcia psychiatry, psychoterapeuty, psychonkologa, terapeuty systemowego, logopedy czy psychologa. Dążyłam do tego, żeby powstało miejsce, które realnie wspiera proces zdrowienia na różnych poziomach.
Jednym z ważnych elementów działalności są grupy wsparcia. Jaką pełnią rolę?
To bardzo istotna część naszej pracy. Oprócz terapii indywidualnej i wsparcia psychiatrycznego zależało mi na stworzeniu przestrzeni, w której ludzie mogą spotkać się z innymi znajdującymi się w podobnej sytuacji. W Zielonym Przylądku działają grupy wsparcia oparte na zasadzie dobrowolności – udział jest bezpłatny, a jeśli ktoś chce, może symbolicznie wesprzeć ich funkcjonowanie, podobnie jak ma to miejsce na spotkaniach AA.
Jakie grupy wsparcia funkcjonują obecnie w centrum?
Mamy kilka takich grup. Spotkania odbywają się w naszej siedzibie przy ulicy ks. Jerzego Popiełuszki 48. Jedna z nich skierowana jest do rodziców dzieci neuroatypowych – spotkania odbywają się w każdy ostatni czwartek miesiąca o godzinie 18. Kolejna grupa to wsparcie dla dorosłych z ADHD lub osób, które podejrzewają u siebie tę diagnozę – spotkania odbywają się w ostatni poniedziałek miesiąca, również o 18. Prowadzimy także grupę dla rodziców dzieci w kryzysach psychicznych – to inicjatywa realizowana dzięki grantowi uzyskanemu z Urzędu Miejskiego w Sosnowcu. Spotkania odbywają się w każdą ostatnią sobotę miesiąca o 17. Co ważne, już pierwsze spotkania pokazały, jak bardzo są potrzebne. Wzięło w nich udział około dziesięciu osób, co jest dużą liczbą jak na początek. Oprócz tego mamy grupy samopomocowe prowadzone przez asystentki zdrowienia, czyli osoby, które same przeszły kryzysy psychiczne i dziś wspierają innych w procesie zdrowienia. Niedawno uruchomiliśmy też grupę dla osób z diagnozą onkologiczną.
Jak długo będzie funkcjonować ta grupa grantowa?
Na ten moment program zaplanowany jest do grudnia 2026 roku. Mamy nadzieję na kontynuację – czy to w formie kolejnych grantów, czy w ramach własnych działań. To po prostu zbyt ważne, żeby z tego rezygnować.
Kim są uczestnicy grup dla rodziców dzieci w kryzysie psychicznym?
Uczestnicy tworzą bardzo zróżnicowaną grupę. Część osób jest już w terapii i ma dużą świadomość oraz wgląd w swoją sytuację. Inni trafili do nas dzięki ogłoszeniom i dopiero zaczynają swoją drogę. Wspólnym mianownikiem jest jednak doświadczenie trudności w rodzinie – bo kiedy choruje jedna osoba, choruje cały system rodzinny.
Jak wygląda praca w takiej grupie?
To zależy od prowadzących. Niektórzy pracują bardziej procesowo – podążają za tym, co przynoszą uczestnicy. Inni mają przygotowany plan, zwłaszcza na początku i wprowadzają elementy psychoedukacji: czym jest ADHD, spektrum autyzmu, depresja czy schizofrenia. Najważniejsze jest jednak to, żeby reagować na realne potrzeby uczestników.
Czy obserwujecie wzrost zapotrzebowania na pomoc psychologiczną?
Zdecydowanie tak. Z miesiąca na miesiąc zgłasza się coraz więcej osób. Wzrosła świadomość społeczna, ludzie szybciej zauważają, że coś się z nimi dzieje. Jednocześnie tempo życia, pandemia, wojna – to wszystko ma ogromny wpływ. Widzimy szczególnie dużo osób z zaburzeniami lękowo-depresyjnymi.
A co z młodzieżą? Z jakimi problemami się mierzy?
Najczęściej są to depresja i kryzysy egzystencjalne. Młodzi ludzie zmagają się też z ogromną presją – ze strony rówieśników, rodziny czy szkoły. Często trafiają do nas osoby, które przeżywają rozwód rodziców lub inne trudne sytuacje rodzinne. To problemy, które dla wielu dorosłych w ich wieku były mniej widoczne, a dziś są bardzo realne. Chcemy, żeby pomoc psychologiczna była dostępna i żeby przestała być tematem tabu. Dlatego tak ważne są dla nas bezpłatne grupy wsparcia. Każdy powinien mieć przestrzeń, w której czuje się bezpiecznie i może zadbać o siebie – bez wstydu i bez poczucia, że jego problem jest nieważny.
Dziękuję za rozmowę.
