Punkt paszportowy w Sosnowcu mieści się w budynku przy ul. 3 Maja 33 (dawny Szpital Miejski nr 2, obecnie siedziba m.in. MOPS-u). Ale przez trzy listopadowe tygodnie nie ma po co tam iść, bo z powodu remontu biuro będzie zamknięte.

Śląski Urząd Wojewódzki przypomina, że wnioski o wydanie paszportu można składać w dowolnym punkcie paszportowym w kraju, m.in. w Katowicach, Jaworznie czy Zawierciu oraz w pozostałych punktach paszportowych w województwie śląskim. Trzeba jednak pamiętać, że paszport odbiera się w punkcie, w którym złożono wniosek. Czyli składając wniosek w Katowicach, trzeba będzie odebrać paszport w tym samym miejscu. W okresie zamknięcia punktu w Sosnowcu nie będzie więc można złożyć wniosku o wydanie paszportu z odbiorem w Sosnowcu. W Katowicach będzie można jednak odbierać gotowe już paszportu wg wniosków złożonych w Sosnowcu przed rozpoczęciem remontu.

Punkt paszportowy w Katowicach mieści się w Urzędzie Wojewódzkim przy ul. Jagiellońskiej 25. W poniedziałki, środy, czwartki i piątki jest czynny od 7.30 do 15.30, a we wtorki od 7.30 do 18.00.

„Jeżeli nie mógłbym być aktorem, to bym się chyba nie narodził” – to pana słowa z jednego z wywiadów sprzed 26 lat. Dziś nadal by się pan pod nimi podpisał?

Podpisuję się całym sercem i całą duszą. Nie mógłbym być kimś innym. Skończyłem Technikum Mechaniczne, ale to na prośbę mojego tatusia, ponieważ twierdził, że mężczyzna musi mieć konkretny zawód. Nie puścił mnie do ogólniaka, a do technikum. Dzięki Bogu, zdałem, o dziwo, ale byłbym słabym konstruktorem konstrukcji stalowych i nie daj Boże, żeby po moim moście ktokolwiek przeszedł lub przejechał.

Tata, czyli Michał Leśniak, znakomity aktor naszych scen. Mama, również aktorka Sabina Chromińska. Od małego miał pan okazję złapać scenicznego bakcyla. Dzieci aktorów często opowiadają, że od małego kręcili się gdzieś przy scenie. Pan też był takim teatralnym dzieckiem, które krzątało się za kulisami, a aktorzy byli dla niego wujkami i ciociami?

Ujął pan to najlepiej jak można było. Kiedyś wszyscy aktorzy, mówię o latach 50., gdy byłem bardzo małym berbeciem, po premierze chodzili do restauracji Polonia przy Kochanowskiego w Katowicach. Ściągali marynarki i robili z nich łoże, na którym spałem, a oni balowali na popremierowym bankiecie. Wychowywałem się w teatrze, we wszystkich jego zakątkach, jakie są możliwe do momentu, kiedy nie przyszła do nas babcia. Miałem już 4-5 lat i zajęła się moim wychowaniem. Nie musieli mnie rodzice targać po próbach i przedstawieniach. Ale jestem dzieckiem teatru i tego nie da się ukryć.

Być dzieckiem teatru to jedno, wykonywać ten zawód – drugie. Trochę kręta była pana droga od technikum, o którym pan wspomniał, do dyplomu krakowskiej PWST.

Nie wiem, czy mogę być wzorem dla młodzieży. Zaliczyłem dwa technika i dwie szkoły teatralne. Trzy lata byłem w Warszawie, a na czwarty rok zostałem przeniesiony do Krakowa, ale nie będę się chwalił dlaczego (śmiech). Ale czwarty rok zaliczyłem i zostałem magistrem sztuki. Zrobiłem to dla tatusia. Byłem pierwszym rocznikiem, który nie musiał pisać pracy, tylko dostawał absolutorium i prawo wykonywania zawodu aktora, ale ją napisałem. Tatuś opowiadał, że gdy siedział w obozie (Michał Leśniak po walce w kampanii wrześniowej trafił do oflagu w Murnau w Bawarii – red.), to marzył, że jak skończy się wojna to będzie miał syna, a on skończył wyższą uczelnię, co jemu nie było dane, bo wybuchła wojna, a był na Uniwersytecie Jagiellońskim. Napisałem pracę o nim i o teatrze obozowym z uwzględnieniem Leona Schillera.

Utrzymuje pan kontakt z kolegami i koleżankami ze studiów?

Ostatnio właśnie nie. Krysia Janda zawsze zapraszała nas do siebie. Niedawno była też rocznica śmierci Emiliana Kamińskiego. Miałem jechać, ale zrobiono nam inaugurację roku teatralnego z nową panią dyrektor i nie mogłem pojechać. Ale spotykam się. Gdy koledzy z Warszawy przyjeżdżają tutaj zawsze pytają, czy mam jakąś nową nagrodę (śmiech).

Debiutował pan w teatrze w Bielsku-Białej. Nie licząc Sosnowca, było też Zabrze, Katowice i Łódź. Jak pan zapamiętał pierwszy dzień w Teatrze Zagłębia? To była końcówka lat siedemdziesiątych.

Rok 1978. Dyrektorem wtedy był pan Jan Klemens. Nie mówiło się do niego „panie dyrektorze”. Ja do niego mówiłem „szefie”. To był wspaniały, rewelacyjny człowiek i dyrektor. Przyszedł do nas do domu i zaproponował mi rolę Mazepy. Myślałem, że tą rolą zawojuję przynajmniej Polskę południową i rzeczywiście zrezygnowałem z Teatru Polskiego w Bielsku-Białej i przyszedłem do Teatru Zagłębia na rolę Mazepy, która to rola była dla mnie największą porażką życiową. Odbija mi się to do dzisiaj. Zresztą, poszedłem do Jana Klemensa i mówię: „Szefie, przepraszam Cię bardzo, zawiodłem Cię. Jestem technik mechanik, muszę trochę odpocząć trochę od tego zawodu”. A on mnie objął i powiedział: „Wojtuś, musisz jedną rzecz wiedzieć. Role są również po to, żeby je kłaść”. Wyciągnął mnie wtedy z dużego stresu.

Dziś jest pan w takiej sytuacji, że wprowadza do zawodu młodych aktorów, którzy dołączają do zespołu Teatru Zagłębia. Kto tę rolę pełnił, gdy pan tu zaczynał. Grała tu wtedy plejada świetnych aktorów, m.in. Krzysztof Misiurkiewicz czy małżeństwo Bernard Krawczyk i Lidia Bieniasówna.

Benio Krawczyk i Lidka Bienias byli też przez sześć lat moimi serialowymi rodzicami w „Sobocie w Bytkowie”, gdzie grałem ich syna. Tak się to potoczyło, że potem na co dzień mówiłem do Benia „tato”, a do Lidki „mamo”. To był piękny okres. Znowu, dzięki dyrektorowi Klemensowi mogłem pracować w tym serialu. Zrobił za mnie zastępstwo, wymienialiśmy się z kolegą. Jeśli chodzi o uczniów, to miałem ich 21. Przygotowywałem ich do egzaminu eksternistycznego albo do szkoły teatralnej. Z niektórymi grałem już razem na scenie. To olbrzymia satysfakcja.

Podobno aktorzy nie lubią pytania: czy woli pan/pani grać w filmie czy w teatrze.

Odpowiem szczerze: Nie lubię ani filmu, ani telewizji. Uwielbiam teatr, bo to moja pasja i życie.

Ale kilka przygód było. Nie licząc „Soboty w Bytkowie” taki pokazywany czasem film „Anna i wampir” o głośnej sprawie Marchwickiego, kilka odcinków popularnego serialu „Blisko coraz bliżej”, a ostatnio też popularne seriale „Lokatorka” i „Ołowiane dzieci”.

Zagrałem ostatnio w dziewięciu filmach, ale – umówmy się – to epizody. Trzeba się wysilić, żeby zobaczyć mnie na ekranie. Ale miałem piękną przygodę i duże sceny z panem Piotrem… Ech, skleroza, taki blondyn, znany aktor. Papieża grał.

Adamczyk. Jak papież to tylko Adamczyk!

No Adamczyk! Powiedziałem mu: „Musi pan sobie zdać sprawę, że jak tylko wrócę do teatru, to pierwsze moje zdanie po przekroczeniu progu będzie o tym, z kim grałem w filmie”. A on na to: „A chce pan zabłysnąć?”. Odpowiadam: „Oczywiście”. „To niech pan powie, że miał pan sceny z papieżem”. I rzeczywiście tak zrobiłem. Ale film traktuję jako hobby. Nie lubię. Oczywiście, seriale i telewizja dają „gębę”. I tak było z „Sobotą w Bytkowie”, która dała mi rozpoznawalność. Miałem masę przygód. Rozdawałem autografy. Zepsuł mi się raz samochód i z Katowic do teatru jeździłem autobusem. Kierowca zatrzymał autobus koło Roździenia i mówi: „Panie, jak powiem żonie, że jechałem autobusem z Antkiem Pytlokiem i nie mam autografu, to wyrzuci mnie z domu”. I rozdawałem. Innym razem kupowałem na rynku w Katowicach kwiaty na premierę mojej żony. Podeszły do mnie dwie dziewczyny i mówią: „Panie Antku, nie poszedłby pan z nami na kawę”. Odpowiadam: „Nie mogę, bo idę do żony na premierę”. A one zdziwiły się: „Do żony? To my tego odcinka nie widziałyśmy”. A Antek był kawalerem. Dostawałem też listy, niektóre bardzo ciekawe. Bardzo mile to wspominam.

W teatrze tych ról też się nazbierało przez te wszystkie lata. Szambelan w „Iwonie Księżniczce Burgunda”, Chlestakow w „Rewizorze”, Szatan w „Kordianie”…

To było świetne przedstawienie. Reżyser Zbigniew Zasadny, gdyby nie odszedł, zrobiłby europejską karierę. Miał niesamowitą wyobraźnię. Zrobił z nami „Kordiana”, w którym grałem trzy postacie: Szatana, Papieża i Doktora. Nie wyobrażałem sobie, jak to można połączyć, a on mi to wskazał. Dostałem za tę rolę wiele nagród. Ale co do nagród to dokonaliśmy czegoś niesamowitego, bo z naszym „Hamletem” zdobyliśmy główną nagrodę Złotego Yoricka na Międzynarodowym Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku z międzynarodowymi jurorami. Ja otrzymałem nagrodę dziennikarzy.

Zgodzi się pan z powiedzeniem, które mówi, że najważniejsza rola to ta, której się jeszcze nie zagrało?

Zawsze to powtarzam. Zawsze liczę, że w życiu zawodowym spotka mnie jeszcze coś ciekawego.

A rola reżysera? Też się pan w nią wciela, a efekty to m.in. lubiany przez widzów „Boeing, boeing”.

Nie tylko. Wyreżyserowałem w Teatrze Zagłębia cztery sztuki, ale nie jest to moja pasja. Reżyser musi ogarnąć całość – wszystkie role i technikę. Musi pamiętać o kostiumach, o sytuacjach i nie jest to moja wielka pasja. Ówczesna dyrekcja w osobie Doroty Ignatjew zwróciła się do mnie, czy nie wyreżyserowałbym jakiejś farsy i tak się złożyło, że powstał „Boeing, boeing”, a potem przyszła „Pomoc domowa” czy „Prezent urodzinowy”, wesołe przedstawienia dla ludzi.

Muszą być te, które skłaniają do refleksji i takie, przy których się uśmiechamy.

Proste. Dla każdego coś miłego. Zwłaszcza, w takim teatrze, w którym jesteśmy.

Wspomnieliśmy chwilę temu o małżonce. Rozumiem, że z żoną znakomitą aktorką Ewą Leśniak w domu przy obiedzie o teatrze nie rozmawiacie.

W życiu. W ogóle nie pomagamy sobie w rolach. Nie pytam o role mojej żony, ale na premiery w ramach możliwości idziemy. Chciałbym powiedzieć o swojej drugiej pasji. Mogę?

Oczywiście.

Wygrałem w totolotka i ziściło się moje marzenie życia. Chciałem mieć minigospodarstwo i dzięki wygranej je kupiłem. Tam się spełniam. Orzę, nawożę, kopię, sieję. To małe hektarowe gospodarstwo. Mam tam wspaniałych przyjaciół, którzy mi pomagają bardzo, a przede wszystkim mnie uczą. Tam odżywam. Dla przykładu w naszym ostatnim przedstawieniu mówiłem monolog Hamleta ze słynnym „Być albo nie być”. W domu potrafiłem się nauczyć potrafiłem w ciągu godziny nauczyć się dwie kartki, tam potrafiłem pięć. Sama przychodzi też interpretacja, bo pomagają ptaszki, pomaga przyroda i mój kochany pies. Jestem spełnionym i szczęśliwym facetem.

Na afiszu Teatru Zagłębia dziewięć sztuk z pana udziałem. Co dalej? Trwają przygotowania do kolejnych?

Trwają, ale nie ma mnie w obsadzie. Wychowałem się w teatrze i jestem na to przygotowany. Gdyby wziąć jakikolwiek tytuł na tapetę, dla młodych do 50. roku życia jest 70 proc. ról. Dla tych, którzy przekraczają pewną granicę wieku – 15 czy 10 proc. Zdaję sobie z tego sprawę. Zresztą, tatuś mi mówił: „Pamiętaj, że przyjdzie taki okres, kiedy przestaniesz grać główne role”.

W tym roku świętuje pan 50-lecie pracy artystycznej. Czego życzyć z okazji tego jubileuszu?

Zdrowia. To taki banał, ale rzeczywiście rzadko chodzę do lekarza, ale czuję, że to co potrafiłem skopać w dwie godziny, teraz robię w dwa dni. Ale zdrowie jest, siły są. Mam nadzieję, że coś ciekawego przede mną się rysuje.

– Chcemy zwiększyć bezpieczeństwo dzieci przy poruszaniu się w przestrzeni miejskiej – tłumaczy Agnieszka Żelazny, dyrektorka Przedszkola nr 12. – Rozpoczęliśmy od pogadanki i wyświetlenia kilku filmów. Uczyliśmy się, jak przechodzić przez jezdnię, a teraz na dworcu mamy podstawiony specjalny autobus. Dzieci za chwilę wsiądą i dowiedzą się jak bezpiecznie wsiąść i zająć miejsca i jak bezpiecznie zachowywać się w środku – dodaje.

Sosnowieckiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej na udział w akcji nie trzeba było długo namawiać.

– Wielu naszych pracowników posiada kwalifikacje, aby prowadzić takie zajęcia. Chcemy wzbogacić zajęcia dla dzieci również poprzez część praktyczną. Bardzo się cieszymy, że możemy brać udział w takich inicjatywach. Dlaczego przedszkolaki? Takie zasady powinny być wpajane od najbliższych lat – mówi Marcin Gral, inspektor nadzoru ruchu z PKM Sosnowiec.

Dzieciaki dowiedziały się m.in., żeby chodzimy po chodniku, a nie po jezdni, jak prawidłowo przejść przez ulicę czy tego co oznaczają poszczególne kolory sygnalizacji świetlnej. Czasy mamy takie, że dzieciaki najczęściej są wożone samochodami rodziców, a z komunikacji miejskiej korzystają okazjonalnie albo wcale.  Dlatego dobrą rzeczą byłaby trzecia część akcji, czyli wspólna podróż autobusem lub tramwajem dzieci z rodzicami, co można przecież połączyć z wycieczką np. do Egzotarium czy Parku Kuronia.

– To bardzo dobry pomysł – zgadza się dyrektorka. – Zaangażowanie rodziców byłoby zwieńczeniem całego projektu – dodaje Agnieszka Żelazny i dodaje, że już niebawem przedszkolaków z „dwunastki” odwiedzi policjantka, która opowie dzieciakom o bezpieczeństwie.

PKM Sosnowiec jest otwarty na to, by takie zajęcia powtórzyć w innych przedszkolach.

– Nasi pracownicy bardzo często oddolnie angażują się w takie przedsięwzięcia. Myślę, że nie jest nasze ostatnie spotkanie tego typu – podkreśla Marcin Gral.

Upiorne dekoracje, kreatywne warsztaty, minidisco, konkurs na najlepsze przebranie i koncert rockowy – tak zapowiada się Halloween w Arenie Sosnowiec. Wydarzenie odbędzie się w sobotę 31 października. W zabawie mogą wziąć udział wszyscy, wiek nie ma znaczenia, ponieważ organizatorzy przygotowali atrakcje i niespodzianki dla wszystkich uczestników.

Już od wejścia uczestnicy mają poczuć halloweenowy klimat, ponieważ hala zmieni się w upiorną przestrzeń pełną dekoracji. Na gości będą czekać animacje, konkursy, gry i zabawy, słodkie niespodzianki oraz warsztaty na kilkunastu tematycznych stoiskach. Podczas zajęć będzie można przygotować m.in. duchy, halloweenowe slimy i lampiony.

– W tym roku, jak również w poprzednim, przygotowaliśmy masę atrakcji. Niektóre są trochę straszne, inne trochę mniej. Już od progu będzie widać, że cała Arena zmienia się w straszną halę sportową – zapowiada Joanna Grabarczyk z Wydziału Kultury i Promocji Urzędu Miejskiego w Sosnowcu.

Jednym z punktów programu będzie straszne minidisco. Nie zabraknie tańców, konkursów i nagród za najbardziej pomysłowe przebrania. – Swoją kreatywność mogą zaprezentować nie tylko dzieci. Podczas ubiegłorocznej edycji w konkursie świetnie bawili się także seniorzy i rodzice, którzy nie ustępowali najmłodszym pomysłowością. Widać, że w to wydarzenie angażują się też nastolatkowie. I to jest taki bardzo duży plus dla naszej imprezy – podkreśla Joanna Grabarczyk.

O muzyczną część wydarzenia zadba rDZ4. W programie znajda się także halloweenowe przedstawienie i widowiskowe pokazy. Halloween rozpocznie się o godz. 16.00. Wstęp wolny.

Do września 2028 roku gotowe ma być centrum przesiadkowe wewnątrz łącznicy zjazdowej z estakady, czyli popularnego „Ślimaka”. Tutaj przeniesie się dworzec autobusowy, który w latach 70. „tymczasowo” ulokowano przy ówczesnej ul. Nowotki, a dziś Mościckiego. Tamto miejsce ma ponownie pełnić funkcję parkingu, który zniknie sprzed budynku Urzędu Miasta.

Wewnątrz łącznicy powstaną przystanki i perony autobusowe z wiatami, a także plac oraz droga manewrowa dla autobusów. Zaplanowano również strefę postojową ze stacją ładowania autobusów i przygotowanie miejsca pod stację ładowania rowerów. Pasażerowie zyskają dynamiczną informację pasażerską. Powstanie też budynek z zapleczem socjalno-bytowym dla kierowców oraz przestrzenią do obsługi pasażerów i prowadzenia usług handlowych.

Zakres prac obejmuje ponadto budowę i przebudowę infrastruktury technicznej, w tym oświetlenia, odwodnienia oraz sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i energetycznej. Cały obszar inwestycji zostanie objęty monitoringiem wizyjnym włączonym do systemu miejskiego. Przewidziano również doświetlenie przejść dla pieszych i przejazdów rowerowych, montaż elementów małej architektury oraz niezbędne wycinki i nasadzenia. Koszt tych prac to 8,7 miliona złotych.

W centrum przesiadkowe z prawdziwego zdarzenia zmieni się również pętla tramwajowa w Kazimierzu Górniczym. Ta inwestycja obejmuje budowę przystanków i peronów autobusowych z wiatami, placu i drogi manewrowej oraz parkingu w pętli tramwajowej. Powstaną także strefa postojowa ze stacją ładowania autobusów, miejsce pod stację ładowania rowerów oraz budynek zaplecza dla kierowców i obsługi pasażerów. Węzeł zostanie wyposażony w dynamiczną informację pasażerską i monitoring połączony z systemem miejskim.

Co ważne, zadanie obejmuje również budowę chodników i dróg rowerowych, co pozwoli na bezpieczny dojazd do Parku Kuronia z jednej strony oraz w rejon węzła S1 z drugiej strony. Po przebudowie samego węzła S1 przez GDDKiA droga rowerowa pozwoli na dojechanie do Zagórza i dalej do centrum miasta.

– Liczymy, że będzie to węzeł nie tylko do przesiadek na tramwaj ale i na pobliską kolej, która po zakończonej przebudowie będzie kursować jeszcze częściej. Dodatkowo cały czas trwają negocjacje ze Spółką Restrukturyzacji Kopalń w sprawie przekazaniu miastu działek przy dawnej KWK Kazimierz-Juliusz, na których w przyszłości mogą powstać nowe budynki mieszkalne – wyjaśnia Arkadiusz Chęciński, prezydent Sosnowca.

Prace w tym miejscu pochłoną 12,9 miliona złotych. Również one mają się zakończyć do września 2028 roku.

Trzecie zadanie dotyczy parkingu przy Pałacu Schoena przy ul. Chemicznej). Zaplanowano jego przebudowę w ramach parkingu P&R i B&R, służącego osobom łączącym podróż samochodem lub rowerem z transportem publicznym. Przypomnijmy, że za kilkanaście miesięcy przy Pałacu Schoena rozpocznie funkcjonowanie nowy przystanek kolejowy Sosnowiec Środula. Dodatkowo zakres inwestycji obejmuje przebudowę alejek w parku przy Pałacu Schoena, budowę i montaż wypożyczalni rowerów przez Górnośląsko-Zagłębiowską Metropolię oraz przygotowanie miejsca pod stację ładowania rowerów.

Prace za 1,3 miliona złotych potrwają do grudnia 2027 roku. Wszystkie trzy inwestycje realizować będzie forma Silesia Invest.

Uczestnicy odwiedzili szkołę partnerską i Urząd Miasta Chios, a także poznawali historię, tradycje i wyjątkowe dziedzictwo wyspy. Ważnym elementem pobytu było zwiedzanie charakterystycznych miejsc Chios. Odwiedziliśmy średniowieczne wioski Mesta i Pyrgi, słynące z tradycyjnej architektury i wyjątkowego układu zabudowy, a także Muzeum Mastyksu, gdzie poznaliśmy historię uprawy i wykorzystania mastyksu – wyjątkowego produktu charakterystycznego dla wyspy Chios. Nie zabrakło również aktywności na świeżym powietrzu. Grupa wyruszyła górskim szlakiem z Fa do Lithi, uczestniczyła w zajęciach dotyczących aktywnej i zrównoważonej mobilności, ochrony środowiska morskiego oraz odpowiedzialnej turystyki. Był także czas na sport, pływanie w Morzu Egejskim i wspólne działania integracyjne.

Podczas warsztatów uczniowie przygotowywali materiały multimedialne dotyczące transportu zrównoważonego, aktywnego obywatelstwa i dziedzictwa kulturowego oraz współtworzyli szkolny mural promujący zdrowy styl życia, ochronę środowiska i zrównoważoną mobilność. Wyjazd był nie tylko okazją do zdobywania wiedzy i nowych umiejętności, ale także do poznawania innych kultur, nawiązywania międzynarodowych relacji i wspólnego spędzania czasu. Szczególnym momentem było świętowanie 19. urodzin Szymona podczas górskiej wyprawy.

Mobilność na Chios dostarczyła uczestnikom wielu inspiracji i niezapomnianych doświadczeń. Teraz z nową energią przygotowujemy się do kolejnego etapu projektu, podczas którego to my będziemy gospodarzami i będziemy gościć naszych zagranicznych partnerów w Polsce.

Na newralgicznym skrzyżowaniu, które jest ważne nie tylko dla ruchu indywidualnego, ale też dla siatki połączeń komunikacji miejskiej funkcjonuje dziś sygnalizacja świetlna, które powoduje jednak, że to miejsce często się korkuje. Po zmianach ma tutaj funkcjonować rondo turbinowe.

– Skrzyżowanie Alei Róż z ulicą Legionów Polskich nasycone jest podziemnymi sieciami, dlatego w pierwszym etapie prace obejmą budowę kanalizacji deszczowej, sieci elektroenergetycznej i oświetleniowej oraz sieci teletechnicznej. Już w poniedziałek 19 października, gdy część z pasów zostanie wyłączona z ruchu i przygotowana do frezowania nawierzchni, na zieleńcach rozpoczną się wykopy pod kanalizację deszczową. Kolejnego dnia na teren budowy przyjadą 7,5-tonowe studnie kanalizacji deszczowej oraz ciężki sprzęt do ich zabudowy. W tym samym czasie rozpoczną się przewierty pod jezdniami pod budowę sieci elektroenergetycznej, równolegle prowadzona będzie budowa sieci teletechnicznych – informują władze Dąbrowy Górniczej.

Na czas prowadzonych prac na skrzyżowaniu funkcjonować będzie zmieniona organizacja ruchu.

Najważniejsze zmiany to brak możliwości skrętu z ulicy Legionów Polskich w kierunku ulicy Królowej Jadwig oraz zakaz skrętu w lewo z Alei Róż w ulicę Legionów od strony Sosnowca. Ten zakaz nie będzie dotyczył autobusów, które Dzięki temu będą obsługiwać przystanek Dąbrowa Górnicza Liceum Żeromskiego. Równie ważny jest brak możliwości skrętu w lewo w stronę Sosnowca oraz niemożność jazdy na wprost w ulicę Legionów Polskich po dojeździe do skrzyżowania łącznicą z DK94 od strony Sławkowa.

Po wybudowaniu ronda kierowcy zyskają także możliwość jazdy na wprost z ulicy Legionów Polskich w kierunku wjazdu na DK94, dodatkowo powstanie wydzielony pas do skrętu w prawo z Alei Róż (od strony Sosnowca) w kierunku wjazdu na DK94.

– Sosnowiecki ring to inwestycja, na którą mieszkańcy czekają od wielu lat. Dzięki niej stworzymy nowe możliwości komunikacyjne dla całego miasta, połączymy istniejące linie
i otworzymy drogę do dalszego rozwoju transportu tramwajowego. Odblokowane środki europejskie zaczynamy przekładać na rzeczywiste inwestycje, których efekty odczują mieszkańcy naszej Metropolii – podkreśla Krzysztof Mikuła, prezes zarządu Tramwajów Śląskich SA.

Zakres planowanych prac jest bardzo szeroki. Inwestycja obejmie budowę nowego torowiska tramwajowego, modernizację istniejącego odcinka linii, wykonanie sieci trakcyjnej
i infrastruktury zasilającej, a także budowę odwodnienia i nowoczesnej infrastruktury przystankowej.

– To bardzo dobra wiadomość na którą w Sosnowcu czekaliśmy. Cieszę się, że Tramwaje Śląskie tak jak obiecały szybko ogłosiły ponowne postępowanie. Liczę, na duże zainteresowanie wykonawców i realizacją chyba pierwszego w Polsce ringu tramwajowego – mówi Arkadiusz Chęciński, prezydent Sosnowca.

Powstanie również nowy budynek podstacji trakcyjnej, niezbędnej do zapewnienia odpowiedniego zasilania infrastruktury tramwajowej. W ramach zadania przewidziano także przebudowę infrastruktury podziemnej, w tym kanalizacji deszczowej oraz sieci energetycznej, gazowej, wodociągowej i teletechnicznej. Istotną częścią przedsięwzięcia będzie przebudowa ulicy 11 Listopada. W rejonie skrzyżowania z ulicą majora Henryka Dobrzańskiego-Hubala powstanie rondo. Przebudowane zostaną również oświetlenie uliczne oraz sygnalizacja świetlna.

Projekt uwzględnia ponadto budowę i przebudowę chodników, dróg rowerowych, zatok autobusowych oraz zapewnienie obsługi komunikacyjnej przyległych nieruchomości. Oznacza to, że realizacja inwestycji przyniesie korzyści nie tylko pasażerom tramwajów, ale również pieszym, rowerzystom, kierowcom i mieszkańcom okolicznych osiedli. Przebudowany zostanie bowiem cały fragment miejskiego układu komunikacyjnego, z uwzględnieniem potrzeb różnych uczestników ruchu.

Zgodnie z założeniami postępowania przetargowego wyłoniony wykonawca będzie miał 24 miesiące od daty podpisania umowy na realizację zadania.

Ścieżka literackich wrażeń prowadząca na skwerek i  przez biblioteki, punkt widokowy na Górce Środulskiej z flagą Zagłębia czy Ostrowiecka Leśna Przygoda – to projekty, które mieszkańcy Sosnowca wybrali w ramach Budżetu Obywatelskiego do realizacji w 2027 roku. Wśród zwycięskich projektów są też rewitalizacja deptaka przy ul. Lubelskiej–Koszalińskiej i Miniboisko Treningowe dla Dzieci i Młodzieży KKS Czarni Sosnowiec.

W 13. edycji Budżetu Obywatelskiego głosowano na 85 projektów i do realizacji ma trafić 13 z nich. W głosowaniu wzięło udział prawie 23 tys. mieszkańców. Głosy można było oddawać tylko drogą elektroniczną, a prawo do udziału mieli wszyscy sosnowiczanie, niezależnie od wieku. Łącznie oddano 42 046 głosów. Kobiety stanowiły 59,43 proc. głosujących, a mężczyźni 40,57 proc. Najliczniej głosowały osoby w wieku 36–49 lat – stanowiły 31,5 proc. głosujących. Osoby w wieku 60 lat i więcej to 25,5 proc. Najmniejszy udział w głosowaniu miała grupa w wieku 50–59 lat – 11,3 proc. Frekwencja wyniosła 13,25 procent.

W rejonie ogólnomiejskim zwyciężyła „Rewitalizacja deptaka przy ul. Lubelskiej–Koszalińskiej”. Projekt zostanie zrealizowany przy współfinansowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej Hutnik. Gmina przeznaczy na niego 2 mln zł, a spółdzielnia – kolejne 2 mln zł.

W każdym z rejonów obejmujących poszczególne dzielnice Sosnowca na realizację projektów przeznaczono 1 mln 400 tys. zł.

W rejonie I, obejmującym Milowice, Pogoń i Stary Sosnowiec, oddano 5021 głosów. Wygrały Miniboisko Treningowe dla dzieci i młodzieży KKS Czarni Sosnowiec, Ścieżka Literackich Wrażeń na skwerku i w bibliotekach „Baw się, odkrywaj, czytaj” oraz doposażenie i powiększenie wybiegu dla psów w Milowicach.

W rejonie II, czyli na Środuli, w Sielcu, na Kukułek, Andersa i w Centrum, oddano 4176 głosów. Do realizacji wybrano „Środulę Aktywnie – Zielone Płuca”, Skwer Pokoleń i Pumptrack, a także punkt widokowy na Górce Środulskiej z tablicami informacyjnymi i masztem z flagą Zagłębia.

W rejonie III, mieszkańcy Zagórza Północ i Zagórza Południe, oddali 6391 głosów. Wygrał tam remont drogi i parkingu wraz z utworzeniem wybiegu dla psów przy ul. Kieleckiej, po stronie numerów parzystych. Mieszkańcy poparli również budowę nowego chodnika do Szkoły Podstawowej nr 23 „Bezpieczna droga dla dzieci – spokój dla rodziców” oraz drugi etap „Zagórskiej strefy kultury, czyli biblioteki w akcji”.

W rejonie IV, do którego należą Klimontów, Dańdówka, Kalinowa, Niwka, Bobrek, Modrzejów, Jęzor i Bór, oddano 3579 głosów. Zwyciężyły remont drogi i chodników przy ul. G. Zapolskiej oraz projekt „Aktywna Niwka: zagraj, zaparkuj, odpocznij!”. Remont przy ul. G. Zapolskiej będzie współfinansowany przez Spółdzielnię Mieszkaniową Hutnik. Gmina i spółdzielnia przeznaczą na niego po 445 tys. zł.

W rejonie V, obejmującym Kazimierz Górniczy, Porąbkę, Juliusz, Ostrowy Górnicze, Maczki i Kolonię Cieśle, oddano 2352 głosy. Mieszkańcy wybrali „Ostrowiecką Leśną Przygodę” oraz drugi etap rewitalizacji boiska przy ul. Wagowej wraz z wykonaniem miejsc parkingowych. Ten projekt również będzie współfinansowany przez Spółdzielnię Mieszkaniową Hutnik. Gmina i spółdzielnia przeznaczą po 400 tys. zł.

Prezydent Sosnowca Arkadiusz Chęciński ocenił, że frekwencja była nieco wyższa niż w ubiegłym roku, ale od kilku lat utrzymuje się na podobnym poziomie.

– Frekwencja na poziomie 13,25 proc. to frekwencja trochę wyższa niż rok temu. Chcielibyśmy jednak, żeby frekwencja była wyższa i najlepiej wyniosła 100 procent. Myślę, że ta frekwencja też byłaby dużo wyższa, gdyby większa grupa osób się zaangażowała w tworzenie tych projektów i ich aktywne promowanie. Będziemy starali się to zmienić w przyszłym roku  – podsumował prezydent.

Realizacja zwycięskich projektów rozpocznie się już w przyszłym roku.

Krajowy Trening Rodzinny będzie okazją do nauki przez działanie. Podczas gier i zadań realizowanych na stanowiskach edukacyjnych dzieci wspólnie z rodzicami będą uczyć się, jak właściwie reagować na alarmy i inne komunikaty o zagrożeniach. Uczestnicy będą m.in. rozpoznawać sygnały alarmowe, wskazywać bezpieczne miejsca w domu i szkole, poznawać zasady postępowania po otrzymaniu Alertu RCB oraz opracowywać własny rodzinny plan bezpieczeństwa.

Krajowy Trening Rodzin(n)y

Stanowiska

Baza 1 – „Sygnały i komunikaty”

(baza powinna być prowadzona przez pracownika JST, strażaka OSP, członka MDP lub Harcerza)

Wyposażenie bazy:

• sprzęt do odtwarzania sygnałów alarmowych, syren;
• tablice informacyjne Alert RCB o zagrożeniu atakiem z powietrza;
• plansze „Decyzja podczas alarmu” z Instrukcji Reagowania;
• wydrukowana instrukcja reagowania, do przekazania odwiedzającym.

Zadanie dla dzieci:

1 – Emitowane są przykłady sygnałów alarmowych, a zadaniem jest ich rozpoznanie oraz wskazanie, co oznaczają. Należy wyemitować sygnał ciągły oraz sygnał modulowany alarmu z powietrza. Dziecko powinno umieć je odróżnić i wskazać który jest który.

2 –  Pokazywana jest tablica z alertami RCB. Dziecko ma określić jak zachowa się po otrzymaniu alertu. Pożądanym zachowaniem jest kontakt z rodzicem, a podczas pobytu w szkole – wykonywanie poleceń nauczyciela.

Podczas drogi do lub ze szkoły, zgodnie z instrukcją reagowania.

Zadanie dla dorosłych

1 – Dorośli wykonują rozszerzoną wersję zadania, która obejmuje również odróżnienie sygnału alarmowego OSP (jeśli takie jednostki są w okolicy) oraz wskazują właściwe źródła informacji o zagrożeniach, np. komunikaty właściwych służb i administracji publicznej, Alert RCB, RSO oraz ogłoszenia w publicznym radiu i telewizji.

2 – Zadanie dla dorosłych polega na rozróżnieniu stopni alarmowych.

• Czujność – pierwszy poziom alertu (najniższy) -element charakterystyczny ujęty w ostatnim zdaniu „Oczekuj dalszych komunikatów”,
• Gotowość – drugi poziom alertu (średni) element – charakterystyczny ujęty w ostatnim zdaniu „Reaguj na sygnały alarmowe”, Alarm – trzeci poziom (najwyższy) element charakterystyczny „Uwaga, uwaga, uwaga”.

Ważne informacje do przekazania:

1 – Alerty nie muszą przychodzić w kolejności

2 – Po otrzymaniu alertu pierwszego lub drugiego stopnia należy ustalić gdzie są członkowie najbliższej rodziny, sprawdzić najbliższe miejsce schronienia oraz ustalić wspólny plan działania – powyższe powinno znaleźć się w planie rodzinnym.

Baza 2 – „Bezpieczne miejsce”

(baza powinna być prowadzona przez pracownika JST, strażaka OSP, członka MDP lub Harcerza)

Wyposażenie bazy:

• Plansze Instrukcji Reagowania (z wyłączeniem planszy użytych w Bazie 1)
• Czyste kartki i przybory do pisania

Uczestnicy rysują plan domu/mieszkania lub piętra w bloku i zaznaczają pomieszczenia lub miejsca w jakich należy się schronić po usłyszeniu alarmu.

Zadanie dla dzieci

Dziecko mówi co zrobi po usłyszeniu alarmu, a następnie wspólnie z rodzicami omawiane jest, jak powinno się zachować. Preferowane reakcje – pójdzie do rodziców/pójdzie w miejsce ustalone jako bezpieczne lub jeżeli wymaga to wyjścia z mieszkania, poczeka przy drzwiach.  Następnie omawia się jak długo/na co ma czekać – to powinna ustalić rodzina między sobą.

Ważne, żeby dziecko wiedziało, że w pierwszej kolejności musi pójść do/skontaktować się z rodzicami.

Jeżeli jest samo w domu, powinnowiedzieć gdzie jest miejsce bezpieczne i pójść w to miejsce.

Zadanie dla dorosłych

Dorosły na przykładowym planie domu wskazuje:

• bezpieczne miejsca schronienia
• określa jego wyposażenie
• definiuje czego w takim miejscu nie powinno być

Następnie uczestnicy rysują plan swojego domu, mieszkania i określają najbezpieczniejsze pomieszczenie. Podczas określania najbezpieczniejszego miejsca należy pamiętać o zasadach dwóch ścian, najmniejszej liczby okien, braku instalacji gazowej oraz braku przedmiotów które mogą spaść.

Baza 3 – „Procedura szkolna na wypadek alarmu”

(baza powinna być prowadzona przez Dyrektora lub wyznaczonego pracownika placówki oświatowej)

Wyposażenie bazy:

• Plansza pakiet uczniowski
• Przykładowy pakiet uczniowski – wszystkie elementy z planszy

W bazie omówione zostaną:

• metoda postępowania po usłyszeniu sygnału alarmowego, ze wskazaniem miejsc do których dzieci zostaną przeprowadzone
• sposób komunikacji z rodzicami po ogłoszeniu alarmu
• wyposażenie dzieci (pakiet uczniowski)

Zadania bazy:

1 – przekazanie przez osobę prowadzącą (przedstawiciela szkoły), że podczas ogłoszenia alarmu uruchomiona zostanie procedura na wypadek zagrożenia i relokacja uczniów do miejsca wyznaczonego. Dobrą praktyką będzie, jeżeli osoba prowadząca bazę pokaże to miejsce i przejdzie do niego z rodziną, lub przynajmniej precyzyjnie określi jego lokalizację.

2 – Przekazanie dziecku, że w sytuacji ogłoszenia alarmu musi się podporządkować poleceniom nauczyciela/opiekuna i nie oddalać samemu.

3 – Przedstawienie rodzicom jaki komunikat oraz jakim kanałem komunikacji zostanie przekazany do rodziców po ogłoszeniu i odwołaniu alarmu.

Ponadto należy przekazać rodzicom, że po ogłoszeniu alarmu nie powinni odbierać dzieci ze szkoły.

4 – Jeżeli szkoła ma możliwości przechowywania niewielkich pakietów uczniowskich należy  zachęcić rodziców do przygotowania oraz dostarczenia ich do szkoły.

Baza 4 – „Plan rodzinny”

(baza powinna być prowadzona przez pracownika JST, strażaka OSP, członka MDP lub Harcerza)

Wyposażenie bazy:

• Plansze Plan Rodzinny (przykładowo wypełnione oraz wydruki do wypełnienia)
• Plansza „Spacer Bezpieczeństwa”

Ostatnia baza jest miejscem gdzie rodzina tworzy własny plan rodzinny

Założenie ogólne:

telefony komórkowe nie działają, są rozładowane, nie ma zasięgu lub ich użycie jest utrudnione, nie możemy wrócić do domu, wystąpiło zagrożenie

– wersja 1 – jesteśmy w miejscowości rodzinnej

– wersja 2 – jesteśmy na wyjeździe/wakacjach/feriach

Rodzina  ustala dwa miejsca spotkania:

• miejsce pierwsze– znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania;
• miejsce drugie– znajdujące się dalej, np. poza osiedlem lub miejscowością.

Miejsca powinny być łatwe do rozpoznania również przez najmłodszych członków rodziny. Mogą to być np. szkoła, dom bliskiej osoby, charakterystyczny budynek (kościół, komisariat policji, remiza, parking pod marketem).

Rodzina określa również:

• w jakiej sytuacji wybiera pierwsze, a w jakiej drugie miejsce;
• kto jest odpowiedzialny za samochód;
• gdzie znajdują się kluczyki ( w przypadku gdy samochód jest w domu);
• co powinno na stałe znajdować się w samochodzie;
• gdzie rodzina uda się w przypadku konieczności opuszczenia miejsca zamieszkania;
• z kim należy wcześniej uzgodnić możliwość przyjęcia rodziny;
• jakie numery telefonów są najważniejsze (należy je zapisać i mieć na stałe przy sobie
  – np. w portfelu lub pod etui telefonu);
• kto odpowiada za dokumenty, pieniądze i inne ważne rzeczy.

Element dodatkowy – „Plan wyjazdowy”

Element planu rodzinnego należy rozszerzyć o wariant przeznaczony na wyjazdy – ten wyłącznie do omówienia chyba, że odwiedzający są przyjezdni.

Należy podkreślić że tworzenie rodzinnego planu na okoliczność wyjazdu zaczynamy od spaceru bezpieczeństwa, podczas którego pokazujemy oraz zapamiętujemy drogę do miejsc wyznaczonych oraz omawiamy ile czasu będziemy tam czekać na siebie. Dobrze jest także podczas spaceru bezpieczeństwa zapoznać się z lokalizacją budynków służb, miejsc schronienia (sprawdzając je w aplikacji „GdzieSięUkryć”). Ważne, żeby spacer po okolicy zrobić (w miarę możliwości) zaraz po przyjeździe na miejsce wypoczynku oraz żeby uczestniczyli w nim  wszyscy członkowie rodziny.

Dobrymi przykładami miejsc spotkania są:

• budynek straży pożarnej;
• komisariat policji;
• charakterystyczny kościół;
• fontanna;
• charakterystyczny budynek lub inny punkt, o który można łatwo zapytać mieszkańców;
• należy unikać miejsc zbyt rozległych lub zatłoczonych, np. dużych plaż czy centrów handlowych.

Podczas zajęć rodzina może otrzymać mapę fikcyjnej miejscowości i samodzielnie wybrać dwa punkty spotkania, uzasadniając swój wybór (mapę można wyświetlić na komputerze/tablecie lub na telefonach).

Ważnym elementem planu jest również organizacja transportu. Członkowie rodziny powinni wiedzieć:

• gdzie znajduje się samochód;
• ustalić gdzie zostawiamy kluczyki.

Rodzina ustala również sposób przechowywania dokumentów i pieniędzy oraz osobę odpowiedzialną za ich zabezpieczenie.

Po opracowaniu rodzina zabiera plan do domu.

Baza 5 – „Niepokojące zachowania”

(baza powinna być prowadzona przez Policjanta)

Wyposażenie bazy (materiały promocyjne opracowane i przesłanie przez Policję):

Policja określi szczegółowy zakres stanowiska. Merytoryka i poruszane treści będą dotyczyły metod zachowania się podać potencjalnego zagrożenia, sposobów komunikowania się ze służbami oraz przedstawi algorytm i metody zachowań w przypadku bezpośredniego zagrożenia

Należy też przedstawić część dotyczącą rozpoznawania lub informowania o potencjalnych zagrożeniach, zgłaszaniu niepokojących wpisów w Mediach Społecznościowych, rozpoznawania gróźb czy planów ataków – opisanie części prewencyjnej zgodnie z metodami policji.